Framsóknarmenn hafa sótt það hart að ýmsar breytingar verði gerðar á fyrirkomulaginu á þingi, s.s. persónukjör og stjórnlagaþing. Þær áherslur hafa notið hylli almennings - þó að það hafi ekki skilað sér til baka í skoðanakönnunum fyrir Framsóknarflokkinn. En betur má ef duga skal og Framsóknarmenn eru ekki að baki dottnir. Þeirra nýjasta útspil er ansi róttækt, en það gengur út á að ráðherrar séu vanhæfir til að úrskurða í máli, hafi þeir skoðun á því.
Eða kannski væri réttara að segja, þeir eru náttúrulega vanhæfir, ef þeir hafa ekki sömu skoðun og Framsóknarmenn á málinu. Ætli það sé ekki mergurinn málsins…
Það vill nú svo til að ráðherrar geta vel orðið vanhæfir vegna fyrri yfirlýsinga um mál. Það snýr að stjórnsýslulögum. Nærtækasta dæmið er þegar Siv Friðleifsdóttir vék sæti í úrskurði um Þjórsárver.
Áhugaverð ábending, en sá munur er reyndar á að sú útlegð Sivjar var sjálfskipuð. Um það var skrifað á Múrnum forðum daga:
“Fyrsti þáttur sjónleiksins sem hófst þegar Siv Friðleifsdóttir tilkynnti að hún gæti ekki sinnt skyldum sínum sem umhverfisráðherra við meðferð kærumála vegna mats á umhverfisáhrifum uppistöðulóns í Þjórsárverum er á enda. Sú útlegð hennar var sjálfskipuð og að sögn sprottin af þeim afdrifaríku mistökum að hafa opinberað skoðun sína á verndargildi Þjórsárvera. Eftir stendur spurningin um það af hverju hún taldi sig hæfa til að keyra Kárahnjúkavirkjun í gegn eftir að hafa lýst skoðunum sínum á þeim svæðum sem verða eyðilögð fyrir þá framkvæmd.”
http://www.murinn.is/eldra_b.asp?nr=767&gerd=Frettir&arg=4
Sem er einmitt góð spurning, hvenær eru ráðherrar vanhæfir og hvenær ekki? Þegar þeir eru með náttúruspjöllum, eða á móti þeim?