Ég ætla bara að vera hreinskilin.
Ég er búin að streða fyrir þessum degi síðan ég var 16 ára, í þarsíðustu Alþingiskosningum. Þá mátti ég ekki kjósa. Samt veggfóðraði ég hurðina mína á heimavistinni í MA af pólitískum skilaboðum, herbergisfélaganum til takmarkaðar ánægju.
Þetta hefur skipt mig máli lengi, gerir ennþá og mun alltaf gera. Og ég fékk að heyra að ég væri alltaf á móti, að ég hefði engar lausnir, að ég myndi vaxa uppúr þessu. Biddu fyrir þér, fékk fékk að heyra þetta allt.
Sex árum síðar gengur mér ennþá jafn illa að vaxa uppúr þessu, sem betur fer. Hvernig vex fólk líka uppúr því að berjast fyrir friði og jafnrétti, réttlæti og velferð?
Ég er búin að kjósa. Hef alltaf kosið utan kjörfundar. Setti X við V og sendi það heim í sveitina mína. Ég hef gert mitt til að kjósa hrunið burt, og kjósa velferð og heiðarleika í staðinn. Ég gleðst með öðrum sem gera slíkt hið sama.
Ég veit ekki hvað fleira á að segja. Ég horfi til skiptis útum gluggan á góða veðrið og á blómin á borðinu sem að maðurinn minn færði mér í gær. Og ég veit að þetta verður góður dagur.
Ég óska ykkur gleðilegs kjördags.